شاهد

آرام

چهارشنبه, ۲ دی ۱۳۹۴، ۰۷:۱۱ ب.ظ

بسم الله الرحمن الرحیم
تراس خانه ی کویری عمو جان چه صفایی دارد.  نشستم آسمان رو نگاه می کنم. اواخر تابستان سال 94، ماه بالای سرمه و آسمان پر از ستاره هاست. آدمی در حلقه ی ماه و ستاره ها قرار گرفته . هدف از خلقت این نیست که انقدر قد بلند کنی تا به ماه برسی، هدف این نیست که ستاره ها رو بشماری. پس چیه؟
چه نیازی دارم که مدت ها در محیط ساکت و بی صدای کویری سر به آسمان بگیرم و ماه رو تماشا کنم. من هیچ وقت اقدام به شمردن ستاره ها نکردم، اما از بی شمار بودنشون حظ بردم.
ستاره ها رو نمیدونم ولی ماه دائما در تغییره. خورشید هم همین طور.
تغییر و حرکت.
 و آدمی متوجه تغییراتی که این حرکت به وجود میاره میشه.
هوا سرد شده، صدای زوزه ی شغال ها میاد. همه جا تاریکه. ترجیح میدم این سکوت کویر رو با همه ی زیباییش ترک کنم و به جمع آدم ها برگردم.
آدم ها مخلوقاتی هستند پر تغییر تر از ماه. دائما تغییر میکنند. گشنگی تغییرشون میده، تشنگی تغییرشون میده، گمگشتگی تغییرشون میده، خیال پردازی تغییرشون میده.
آیا این مخلوقات را از تغییر ساختند؟ آیا در جهان هستی، هیچ ثابتی موجود نیست؟
چرا هست! یه سری از مفاهیم هستند که ثابتند. میشه بهشون پناه برد. میشه بهشون انس گرفت.
گشنه به سیری پناه میبره. تشنه به سیرابی پناه میبره. نا آرام به آرام پناه میبره. متغیر به ثابت پناه میبره.
و اما ربوبیت
رَب، همان اسمی است که متغیر رو به ثابت راهنمایی میکنی.
دنیا عالم فهم است. فهم متغیرات و ثابتات. ای آدم! ثابتات را دریاب! هر چه بیشتر اونها رو درک کنی و از خدا بخواهیشون بیشتر نصیبت می کنند.

کتابی که این روزها میخوندم؛ کتاب «تدبر در اسما» اثر مدرسه دانشجویی قران و عترت دانشگاه تهران؛مولف:احمدرضا اخوت

۹۴/۱۰/۰۲
اینجانب