شاهد

حمید

چهارشنبه, ۱۴ بهمن ۱۳۹۴، ۰۴:۴۴ ب.ظ

بسم الله الرحمن الرحیم

هر انسانی با مشاهده پدیده ها در هستی به صورت بدیهی می بیند که حوادث و رخدادها به تدریج اتفاق می افتند. از سوی دیگر به طور بدیهی می داند که برخی از امور نیاز به تدریج ندارند. او در ناخودآگاهش به صورت لحظه ای و آنی از قوانین استفاده می کند بدون آنکه منتظر تدریج و تغییر باشد.قانون جاذبه جریان دارد، قانون حرکت جریان دارد.... حب پدر در هر لحظه جاری است. مشاهده ی کلمات در هستی از این دو منظر یعنی ظهور تدریجی و بروز دفعی برای تدبر در آنها امری ضروری است. همه ی علوم در بستر چنین مشاهده ای گسترش یافته و می یابند.

دقیق تر آن است که بگوییم حقیقت همیشه نزول دفعی دارد وقتی با محدودیت های عالم خلق مواجه می شود به صورت تدریجی قابل مشاهده می گردد. در واقع طبیعتی که دارای تدریج است حقیقت به یکباره نازل شده را به تدریج نشان می دهد. نزول نور خورشید بر روی زمین تدریجی است زیرا چرخش زمین تدریجی است.

پدیده ها و رخدادها به عنوان راهنما و دلالت دهنده به معانی خود را در لباس کلمات به انسان معرفی می کنند. بنابراین پدیده و رخدادی که برای او معنا ندارد هنوز برای او به صورت کلمه در نیامده است. طبیعی است این بدان معنا نیست که آن پدیده و رخداد کلمه نیست بلکه بدان معناست که هنوز کلمه بودن آن پدیده برای او آشکار نشده است.

پس هر کلمه ای دارای دو مقام و موقعیت است، مقام و موقعیت فاعلی (حُسن)، مقام و موقعیت مفعولی و ناظر به استفاده و بهره مندی از آن است. طبیعی است برای بهره مندی از کلمه، استعداد و قابلیت دریافت فاعل مطرح است. حال اگر فهم و علم فاعل در مقام تدریج باشد کلمات به صورت تدریجی بر فرد آشکار می شود.

آن چه در مقام تدریج کلمه مورد نظر است بنا به دلایل واژه ای به نام"ظهور" شناخته شده است.

آن چه در مقام نزول دفعی است ناظر به وجود کلمه است و به "بروز" شناخته می شود.

اگر بشریت از کلمه تامه امامت در غفلت است. تنها نسبت به ظهور این کلمه خود را در محرومیت قرار داده است. تا بشریت به ضرورت فهم چنین کلمه ای دست نیابد. از ظهور آن محروم خواهد بود.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیم

حم ﴿١ وَالْکِتَابِ الْمُبِینِ ﴿٢ إِنَّا جَعَلْنَاهُ قُرْآنًا عَرَبِیًّا لَعَلَّکُمْ تَعْقِلُونَ ﴿٣ وَإِنَّهُ فِی أُمِّ الْکِتَابِ لَدَیْنَا لَعَلِیٌّ حَکِیمٌ ﴿٤ أَفَنَضْرِبُ عَنْکُمُ الذِّکْرَ صَفْحًا أَنْ کُنْتُمْ قَوْمًا مُسْرِفِینَ ﴿٥

سوگند به کتاب روشن. ما قران را به زبان عربی قرار دادیم شاید به عقل آیید. که قران در ام الکتاب نزد بلند مرتبه و حکیم است. آیا ما شما را به خاطر آن که مردمی اسراف کننده اید، یادآوری نکنیم.

 

تکه هایی از بخش اول کتاب تدبر در کلمه از مجموعه تدبر هستی، مولف آقای احمدرضا اخوت

۹۴/۱۱/۱۴
مریم السادات احمدنژاد