شاهد

غفور رحیم

سه شنبه, ۱۰ فروردين ۱۳۹۵، ۰۵:۳۱ ب.ظ

بسم الله الرّحمن الرّحیم
آیات آخر سوره ی مبارکه ی فرقان شامل صفاتی است که انسان را به مرحله ی عباد الرحمن شدن می رساند؛
1.      انسانی که با تکبر راه نمی رود.

2.      برخورد اجتماعی اش خوب است.

3.      اهل سجده و قیام است.

4.      عذاب جهنم را نمی خواهد.

5.      در انفاق کردن نه اسراف می کند و نه سخت می گیرد.

6.      غیر خدا را نمی پرستد و قتل و زنا نمی کند.

7.      شهادت ناحق نمی دهد.

8.      چشم و گوشش در برابر ذکر خدا بسته نیست.

در این­صورت هر آدم معمولی ای در گروه عبادالرحمان خواهد بود.
...و اما، بعد از آیات 63 تا 73 سوره ی مبارکه ی فرقان دعای عبادالرحمان نوشته شده است؛
9.      دعای این انسان های عبد، مسئولیت است.

 مسئولیت گرفتن، انسان را بزرگ می کند. حیف که آدم ها تا زنده اند قران نمی خوانند که بدانند چقدر عبد بودن و موحد بودن آسان بوده، لذا بعد از مرگ میفهمند اما، بعد از مرگ دیگر اوامر ونواهی را برمیدارند و دیگر نمی شود کاری کرد. انسان ها تا زنده اند خود را متهم به بدی و گناه می کنند لذا مسئولیت هم نمی پذیرند اما نه قران و نه سیره ی اهل بیت این نیست که انسان خود را متهم به بدی و گناه کند. اگر انسان نسبت به عبد بودن خود دچار ابهام بود باید این چند آیه را بررسی کند هر جا اشتباهی داشت توبه و اصلاح کند تا خود را به یقین عبد بداند. تا مسئولیت بخواهد. والا جهنمی دانستن خود که راحت ترین راه است.
مسئولیت گستره عبودیت را وسیع می کند، لذا باید هر 8 شماره ی اول دایم نسبت به موقعیت انسان سنجیده شود؛
مثلا قتل برای انسان معمولی فقط به معنای قتل است اما برای همان او در مقام نماینده ی مجلسی که در قانون جمعیت دخیل است معنای دیگری دارد. هرچه عمق قران خواندن و موحد شدن آدم بالاتر می رود عمق عبد بودن بالاتر میرود، مثلا قتل در عالم ماده به معنای چیزی و در عالم مثال به معنای چیز دیگری است.
 اگر عبد طلب مسئولیت نکند کوچک می ماند...
...
و اما نرم افزار عبد بودن مثلا می تواند چنین باشد؛
بسم الله الرحمن الرحیم
عبد= اینجانب.
عبد متغیر است.
شروع تابع(عبد)
   مطابقت با شماره های 1 تا 8 بررسی شود.
   از شماره (ها)ی تایید نشده پرهیز و توبه شود.
   خواندن آیه ی 74 سوره مبارکه فرقان.
   عبد= اینجانب+ مسئولیت
بازگشت به تابع(عبد).
نمونه ای از خروجی برنامه؛
خروجی 1؛ خود را عبد نامیدم و صحتش را بررسی کردم و هرجا مشکلی بود توبه کردم و خود را مسئول دانستم.
خروجی 2؛ خود را به همراه مسئولیتم عبد نامیدم و تمام زوایای مسئولیت خود را بررسی کردم و هر جا کوتاهی ای رخ داده اصلاح و توبه کردم و مسئولیتم ارتقا پیدا کرد.
و به همین ترتیب...
...
 

·         کسی که از اشتباهات خود برائت داشته باشد و توبه کند و در اصلاح آن اهتمام داشته باشد، اسم غفور رحیم خدا را چشیده است. طبیعی است برای توبه شرایطی وجود دارد که باید آن شرایط احراز شود.

·         همه ی موضوعات به غیر از موضوع مخلوقیت به نام کتاب هایی است که تکه هایی از آنها در وبلاگ قرار داده میشود. این متن با موضوع مخلوقیت است.

·         برای نوشتن این متن از جلسات پژوهشی سوره ی مبارکه ی کافرون در مدرسه دانشجویی قران و عترت دانشگاه تهران- کتاب شاکله ی نفس تالیف آقای احمدرضا اخوت- استفاده شده است.

۹۵/۰۱/۱۰
اینجانب